In het september nummer van ons kerkblad “Op ‘e Hichte” is een mooie column geschreven door Arie Dol. Leest u mee?  

Het Bijbelboek Deuteronomium dook de afgelopen zomerperiode opvallend vaak op in het Bijbelleesrooster achter in dit blad – dat rooster gebruiken wij thuis ook. We werden er niet vrolijk van, want het boek bevat – naast een oproep om zich te houden aan Gods wetten, en vermaningen om God trouw te blijven – ook verhalen over het uitroeien van de volken die het land destijds bewoonden. Onontkoombaar dwalen je gedachten dan af naar wat er op dit moment in de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever gebeurt. Ik vroeg me af, waarom juist dit boek in deze periode zo vaak op het rooster staat.

 Op de website van de Dominicuskerk te Amsterdam behandelde men dit Bijbelboek een paar jaar geleden in een serie van zes diensten. Een daarvan droeg de titel “Kies dan het leven”. Die overdenking eindigde als volgt: “We kunnen dit geheel van leefregels niet zomaar toepassen op de grote kwesties van onze tijd. Bij het zien van het geweld tussen Israël en Palestina moeten we, enerzijds, erg oppassen met rechtstreekse vergelijkingen. Anderzijds kan het juist nu uitdagend en verhelderend zijn dit Bijbelboek te lezen, vooral omdat het ons zo nadrukkelijk aanspoort tot een keuze. Een keuze waarvoor? Niet voor één partij, ook al geeft de tekst van Deuteronomium daar wel aanleiding toe. Wel een keuze vóór wat werkelijk menswaardig is en daarom tegen alles wat ontmenselijkt, met als criterium: ‘Zoek dan het recht en niets dan het recht.’ (16, 18) Dit kan ons kritisch maken ten opzichte van de Bijbeltekst zelf en het gebruik daarvan in onze tijd; en ten opzichte van onze eigen blinde vlekken en te gemakkelijke visies en opinies.

Hierbij kan Deuteronomium tevens een bron van activerende hoop zijn. De keuze waar leraar Mozes ons aanhoudend voor stelt lijkt eenvoudig, maar is het meestal niet. Kiezen vraagt oefening en wijsheid, een vermogen tot ‘onderscheiding van de geesten’ die niet om het even is: ‘Kies dan het leven!’, spoort Mozes ons aan – ondanks de realiteit dat dit nu en in de toekomst steeds weer niet gebeurt. Misschien is het hierom dat het boek hoopvol eindigt met het ‘Lied van Mozes’. Zingend kunnen we elkaar inspireren en elkaar helpen om met hartstocht steeds weer te kiezen voor het leven.”

Naar mijn gevoel een uitleg, waar ik mee uit de voeten kan. Wat niet wegneemt, dat de teksten uit dit Bijbelboek me nog steeds niet uitnodigen om ze binnenkort nog eens na te lezen.

Arie