Ook het oktobernummer van ons kerkblad ‘Op ‘e Hichte’ begint met een redactioneel artikel. Hieronder kunt meelezen.

Van oudsher komen de leden van onze gemeente uit Wirdum én omringende dorpen. Met elkaar vormen we een actieve groep mensen, die bereid is om allerlei functies te vervullen en werkzaamheden op zich te nemen. Meestal gingen de kinderen uit de gezinnen die niet in hun kerkdorp woonden, destijds wel naar de bijzondere lagere school in Wirdum – de verhalen uit die tijd gaan gauw eens over groepjes kinderen die lopend (!) de school bezochten. En over kloppartijtjes tussen kinderen van beide scholen, maar dat terzijde. De kinderen kwamen onder andere van Barrahûs, uit Swichum, Wytgaard, Wergea, Idaard, Reduzum – ze wisten niet beter, het hoorde er gewoon bij. Kerk en school zorgden er wel voor, dat de banden die toen groeiden, een leven lang bleven bestaan en dat nog altijd doen.

De situatie van toen is sterk veranderd. Kinderen van buiten Wirdum bezoeken al geruime tijd de scholen in hun eigen dorp. Het ledenaantal van onze gemeente is stevig gedaald. Wat gebleven is, is de sterke verbondenheid van leden van buiten Wirdum met onze gemeente. Ook na verhuizingen blijven velen onze gemeente trouw. Op de een of andere manier voelt men zich geworteld – thuis – in onze kerkelijke gemeente.  

Vrijwilligers bouwen de kerststal op.

Zelf heb ik altijd de behoefte gevoeld om te kerken in mijn woonplaats. Toen we in de zeventiger jaren hier in Wirdum in een huurhuis woonden, was de schaarste aan koopwoningen groot. Kwam er al eentje vrij, dan stonden de belangstellenden in de rij. Daarom richtten we onze aandacht op andere dorpen. Want dat het een dorp moest zijn, waren we het samen wel over eens. Bij onze zoektocht was de aanwezigheid van een kerk in dezelfde woonplaats een voorwaarde. Eigenlijk wilden we helemaal niet uit Wirdum vertrekken maar ja, je doet wel eens wat. Maar overal waar we kwamen, was er wel iets dat ons niet aanstond. Was er wel een kerk, dan was het de geluidshinder van de vliegbasis wel, of de afstand tot Leeuwarden, of weer iets anders. Uiteindelijk bracht onze zoektocht ons toch weer in hetzelfde dorp als waar hij begon.  

Ik heb altijd respect gehad voor mensen, die kerken in een ander dorp dan waar ze wonen en daar dan ook nog eens actief zijn. In de samenstelling van onze kerkenraad en commissies zie je, dat er leden in zitten uit Wirdum en daarbuiten. Je moet er niet aan denken, dat dit niet meer zo zou zijn.

Arie