Vandaag wordt het stil.
Woorden stokken.
Duisternis valt in.
Vandaag wordt het stil.

Johannes 18:1 tot 19:42
Op deze dag lezen we vanaf de gevangenneming van Jezus in hoofdstuk 18 tot de graflegging waarmee hoofdstuk 19 eindigt. Bijzonder aan dit gedeelte is dat er een aantal keren wordt gesproken over dat het zo ‘zou gebeuren’ en dat Jezus zich ten volle bewust is van wat er gaat komen (18:4,9, 11). De beker die de Vader hem heeft gegeven, die kan en wil Jezus niet aan zich voorbij laten gaan. En zo krijgt het gedeelte, ook voor ons als lezers in 2022, een dubbele laag. Aan het einde van hoofdstuk 19 lijkt met het graf ook de toekomst gesloten. Houdt het hier op? Een mengeling van verslagenheid en verwachting. Jezus wist wat er ging komen, maar was dit dan de bedoeling? Het eerder door Jezus uitgesproken beeld van het zaad in de akker dat eerst moet vergaan voordat het vrucht kan dragen, wordt hier ten volle werkelijkheid. De toekomst lijkt dicht. Of ligt in het graf het nieuwe leven toch al besloten?

Bij Goede Vrijdag hoort het kruisteken waarmee we de kruisiging gedenken. Aan de groene takkenstructuur is een aantal takken horizontaal toegevoegd, zodat er een Latijns kruis is ontstaan. De verticale lijnen symboliseren de verbinding met het spirituele, de vervulling. De horizontale lijn in het kruis het aardse leven, het leven dat door zal gaan zoals het zaad in de akker. In de schikking worden vijf rode of paarse anemonen geplaatst, teken van het lijden en de rouw.

De kaars bij het bloemstuk werd aangestoken voor de slachtoffers van geweld en onrecht in Oekraïne en al die andere plaatsen in de wereld waar mensen lijden.