Het aprilnummer van ons kerkblad ‘Op ‘e Hichte’ is verschenen. Hieronder kunt het redactionele artikel lezen.

We kunnen er niet aan voorbij gaan, de brute inval van Rusland in de Oekraïne. De gruwelijke beelden van het oorlogsgeweld beheersen dagelijks het nieuws en staan op ons netvlies gegrift – vrouwen, kinderen, bejaarden die wanhopig hun brandende huizen, kapotgeschoten steden en dorpen proberen te ontvluchten. De angst op hun gezichten spat eraf en slaat over op velen van ons, nestelt zich onder de huid. Het houdt ons uit de slaap. Oorlog blijkt zich plotseling heel dichtbij, bijna om de hoek, af te spelen.

Waar kunnen we terecht met onze vragen, angsten en onzekerheden? Bijbelteksten over vergeving en de vijand de andere wang toekeren, klinken in deze situatie onwerkelijk. En wat moeten we in deze dagen met de slogan van de Veertigdagentijd: “Alles komt goed?!”

Op 2 maart jl., tijdens het gebed om recht en vrede dat op televisie werd uitgezonden, sprak ds. René de Reuver zich uit voor recht en vrede in Oekraïne: “Het thema van de Protestantse Kerk voor de Veertigdagentijd is Alles komt goed?!”. Dit thema is vorig jaar al bepaald. Maar nu is het oorlog in Europa en voelt dit thema ongemakkelijk. Wie voelt geen woede, wraakzucht vanwege de waanzin van Poetin? En wie is niet bezorgd over de toekomst van Oekraïne en over de vrede in Europa?

De bekende Bijbelse woorden ‘Heb je vijanden lief’ lijken nu te veel gevraagd. Toch schrijft de apostel Paulus: neem geen wraak. Hij voegt er zelfs aan toe: Het is aan God om wraak te nemen, de vergelding is aan Hem. Dat is precies wat we nu nodig hebben. Het is niet aan ons om kwaad met kwaad te vergelden. God oordeelt rechtvaardiger en barmhartiger dan wij. Het oordeel is bij Hem in betere handen dan bij ons. Dictators komen en gaan. Hun standbeelden worden uiteindelijk van hun sokkel getrokken. Maar onze hoop is op God, de Eeuwige. Zijn liefde is sterker dan het geweld van dictators. Een bekend Russisch spreekwoord luidt: ‘Hoop sterft als laatste’. Deze hoop houdt ons gaande, daagt ons uit om ons niet mee te laten sleuren in de spiraal van oorlog en geweld. Daarom bidden we vandaag om recht en om vrede.”

Misschien moeten we het daarmee wel doen. Laten we ondertussen hopen en bidden, dat er een oplossing komt die de getroffen bevolking van de Oekraïne voldoende zekerheid en bescherming biedt om terug te keren naar huis. En dat zij genoegdoening ontvangt voor de verliezen en de schade, die zij heeft geleden.

Arie