In het decembernummer van ons kerkblad: “Op ‘e Hichte” staat een mooi artikel over vluchtelingen door de vele jaren heen. Rad van de tijd:

Zo’n 2021 jaar geleden stond een jong stel voor een lange reis, dwars door de woestijn. De keizer had bevel gegeven voor een volkstelling, alle inwoners moesten zich laten registreren. Dus deden ze dat, zonder enig spoor van protest. De avond van tevoren pakten ze de spullen bij elkaar, die ze onderweg nodig zouden hebben. Het meeste was proviand, met nog wat kleding. Het verdween allemaal in een paar zakken, die de ezel kon dragen. Die ging mee, want voor het meisje zou de reis anders te zwaar worden – ze was in verwachting. Gelukkig gingen ze niet alleen maar waren ze in gezelschap van dorpsgenoten; waarschijnlijk bleven alleen de echt ouderen thuis. Het meest zagen ze op tegen de nachten, met zijn eigen gevaren.

Elke tijd heeft zijn eigen dynamiek en zorgen. Onze tijd is onvergelijkbaar anders dan die van toen. Denk alleen maar aan de vervoersmiddelen, de reisuitrustingen, de proviand, de overnachtingsmogelijkheden, de bereikbaarheid van het thuisfront. Uiteraard heb ik het alleen over de westerse wereld, waarin deze middelen ruim voorhanden zijn. In de hectiek van alle dag willen we nog wel eens vergeten dat zulke voorzieningen nog altijd buiten het bereik zijn van honderdmiljoenen mensen elders.

Wat niet anders is, zijn de zorgen van mensen. Het zit in onze aard om ons zorgen te maken. Zorgen om de ander, zorgen om jezelf. Net zoals duizenden jaren geleden. De man maakte zich zorgen om zijn verloofde, die een kind in zich droeg. Zou ze de reis kunnen volbrengen? En hijzelf, zou hij in staat zijn om haar voldoende te beschermen? En wat moesten ze met dat vreemde verhaal over de zwangerschap van de vrouw? Volgens overlevering was de man met de naam Jozef verloofd met een zekere Maria. Ze woonden zelfs nog niet samen, toen Maria zwanger bleek. Jozef wilde discreet van haar scheiden om haar niet in opspraak te brengen, maar een engel verscheen in zijn droom en vertelde dat niet hij, maar de Heilige Geest een kind had verwekt. We weten, hoe dat wonderlijke verhaal verder is gegaan.

Wij staan opnieuw op de drempel van de gebeurtenissen die toen plaatsvonden, de wonderbaarlijke geboorte van Jezus Christus ergens in een armoedige uithoek. Kan het ons nog steeds begeesteren? Kunnen we alle onnodige gedachten en gevoelens loslaten? Dat dit oude verhaal ons opnieuw mag raken en ons in deze onzekere, bange en donkere tijd warmte, hoop en vertrouwen voor de toekomst schenken.
Arie

Zie ook op: https://kerkinwirdum.com/2021/11/25/kerst-2021-geef-licht/