Willem en Erna

“Komen de mensen in jullie project werkelijk tot geloof of doen ze alsof omdat ze hulp van jullie project ontvangen?” Zomaar een vraag van een bezoeker aan de voorlichtingsavond over een ontwikkelingsproject in Peru.

Op vrijdagavond, 24 september jl. vertelden Willem en Erna Vedder-Turkstra in de Sint Martinuskerk aan een groep belangstellenden enthousiast over hun zendingsarbeid in het Zuid-Amerikaanse Peru. Aan de hand van foto’s en filmpjes werd een indruk gegeven van wat er binnen dat project allemaal gebeurt. In Peru zijn grote verschillen tussen arm en rijk. Peru heeft ongeveer 30 miljoen inwoners en een derde daarvan woont in de hoofdstad Lima. Er is een enorme trek naar de stad. Mensen gaan daarnaartoe in de hoop op een beter bestaan. Als ze er aankomen, hebben ze echter bijna niets. Ze komen letterlijk in krotjes terecht. Die omgeving is het werkterrein van Willem en Erna. Samen met een groep vrijwilligers leveren ze een bijdrage aan het werk van Brazos Abiertos van Jeugd met een Opdracht. Dit project bestaat uit een school en een kerk, waar allemaal activiteiten worden georganiseerd voor diverse leeftijdsgroepen, om zo in deze omgeving de liefde van Jezus te laten zien op praktisch en geestelijk gebied.

“De kerk is enorm gegroeid ook door het coronavirus. Mooi om te zien hoe de kinderen die moeite hebben om te leren, groeien door de persoonlijke aandacht die zij krijgen met hun huiswerk. Ook de moeders die niet kunnen lezen worden geholpen. Een mooi getuigenis was van een vrouw die niet kon lezen. Door de hulp kon ze binnen 2 maanden lezen en klokkijken. Ze kwam altijd te laat, omdat ze niet kon klokkijken en geen klok had. Meerdere keren op een dag ging ze naar buren om te vragen hoe laat het was. We hebben haar een klok gegeven, waar ze echt dankbaar voor was en haar eigenwaarde is aan het groeien nu ze kan lezen!  Zo helpen we de mensen praktisch en vertellen ze over Jezus. Het doel van het project is het herstellen van de families met de principes van de Bijbel.”

Het werk van Willem en Erna is veel omvattend. Ze bezoeken gezinnen, die elke dag lang en hard moeten werken om een maaltijd bij elkaar te schrapen. Werk is schaars, velen proberen in afvalbergen iets van waarde te verzamelen om dat vervolgens te verkopen – zoals plastic, ijzer, papier. Werk betekent geen inkomen. Uitkeringen aan deze bevolkingsgroep kent men daar niet. Omdat men in de wijken dicht op elkaar woont, waren er veel corona-slachtoffers. Tijdens de lockdown zijn binnen dit project vorig jaar dankzij sponsors 2.000 voedselpakketten uitgedeeld. Er wordt veel gebeden, God wordt veel geloofd. Gauw eens komen gezinnen tot geloof. Dat begint vaak bij de moeders. Aanbiddingsavonden worden goed bezocht, het dopen gebeurt door onderdompeling.  Vanuit het project worden ook familiedagen georganiseerd. De laatste keren kwamen daar zo’n 40 gezinnen op af.

Het geven van onderwijs is ook een belangrijk onderdeel van het project. Gedurende corona kon men niet naar school; in plaats daarvan kon men boekjes afhalen met lesstof – de bedoeling was dat de ouders dit zouden begeleiden. In de praktijk viel dat toch wat tegen, omdat veel ouders beiden moeten werken. Iedereen was daarom blij dat de kinderen weer naar school konden. Op een gegeven moment is ook een moederdag georganiseerd: moeders werden toegezongen en kregen een cadeautje – ze waren helemaal verrast. Momenteel wordt de laatste hand gelegd aan een nieuw schoolgebouw met drie verdiepingen; op de twee eerste verdiepingen komen leslokalen en een verblijfsruimte, op de bovenste verdieping zijn een paar appartementen. Behalve onderwijs zullen er ook allerlei bijeenkomsten voor de wijk worden gegeven. Mocht de hulporganisatie vertrekken, dan blijft het gebouw van de wijkbevolking.

De presentatie leverde veel vragen op. Zo vroeg iemand naar de motivatie van Willem en Erna om voor dit werk te kiezen. En hoe ze aankijken tegen een mogelijke terugkeer naar Nederland. En, heel iets anders, over de relatie van het project tot de plaatselijke en landelijke overheden. En hoe het komt dat ze de Peruanen zo in hart hebben gesloten. Ook vragen over hun overtuiging dat God hen hoort, ziet en helpt.

Tot slot overhandigde Jannie Lindeman hen namens de diaconie een envelop met inhoud voor het project.

Het was, kort samengevat, een geanimeerde avond met veel betrokkenheid van vertellers en bezoekers. Wie meer wil weten over het werk van Willem en Erna kan terecht hun website www.weloveperu.nl.

arie