Zeven keer barmhartigheid

Op de 2e zondag van de 40 dagentijd is het thema: “De dorstigen laven.”

Water lijkt zo gewoon. Het is overal. We bestaan zelf voor meer dan de helft uit water. Maar juist dit hele gewone is essentieel. Zou het ontbreken, dan zouden we letterlijk verschrompelen. Ook Gods Geest is overal, net als water. Hij is aanwezig tot in ons eigen lijf. Zonder Zijn aanwezigheid, blijft er weinig van ons over. Laten we zorgvuldig omgaan met water en het niet zien als iets vanzelfsprekends.
Laten we er zorg voor dragen dat het beschikbaar is voor iedereen, overal ter wereld.

‘Ik had dorst en jullie gaven mij te drinken’
Mattheüs 25:35
Na een paar droge zomers lijkt ook bij ons het besef
gegroeid dat water niet altijd zomaar aanwezig is.
Voor miljoenen mensen is een nog groter gebrek aan
goed drinkwater dagelijkse realiteit. Een mens zonder
drinken wordt dorstig, raakt uitgeput. Barmhartig
ben je als je er dan bent om diegene van water te
voorzien. In de Bijbel is dorst vaak ook de dorst naar
God. Bijna poëtisch lopen de beelden door elkaar,
zoals in Psalm 42: zoals een hert dat naar water snakt,
verlangt de dichter naar God. En als Jezus bij een
waterput een vrouw uit Samaria tegenkomt, wordt
zijn vraag naar water gaandeweg een vraag naar de
vrouw zelf. Ook dat is dorst laven: kijken waar mensen
droog zijn komen te staan en hoe het komt dat de
vreugde weg lijkt. In navolging van Jezus laven we
wie dorst heeft. Door mee te helpen mensen van
water te voorzien, door te zorgen voor de ziel.