Nadere toelichting bij de  collecte op zondag 21 juni tijdens de kerkdienst in Wirdum.

Deze collecte is bestemd voor het Project priester Father Simon Ongwech van de St.Joseph’s Catholic Parisch Patongo.  Patongo is een arm dorpje op een dikke 100 km van Gulu. De  LRA rebellen hebben er veel jongeren gekidnapt om ze te dwingen rebel te worden. Een deel van hen is na een hoop ontberingen weer terug in Patongo. Ook in dit gebied heerst er Corona. Iedereen moet binnen blijven en dat wordt met harde hand afgedongen. En heeft toegevoegd dat in de eerste plaats het allerarmste van de bevolking direct zonder cash – dus zonder eten – komen te zitten. De inwoners moeten iedere dag naar buiten om op de een of andere manier wat bij elkaar te scharrelen waarvan ze kunnen eten omdat ze geen vast inkomen hebben, en zelfs niets produceren en geen financiële reserves hebben.

Laten wij als gemeente deze collecte steunen door uw gave te storten op het banknummer van de Diaconie: NL90 RABO 0148227627, met vermelding “Project Father Simon Ongwech “.

Wiebren zorgt er samen met Hâns Romkema voor dat het geld op de bestemming komt. Zie de toelichting hieronder.

Patongo & Father Simon
 Vorig jaar maakte ik kennis met een Congolees die in het uiterste noorden van Congo, tegen de grens met de Centraal Afrikaanse Republiek en met Zuid Soedan, een oplossing zocht voor de problemen veroorzaakt door de aanwezigheid van een grote groep uiterst gewelddadige Oegandese rebellen. Het ging om de rebellen van de LRA (Lord’s Resistance Army – in het Nederlands genoemd: Het Leger van de Heer). Ik legde dat voor aan de organisatie waar ik vaak voor op pad ben in het Grote Meren gebied van Afrika (dat gaat om de landen: Burundi, Rwanda, de Democratische Republiek Congo en Oeganda) en die vonden het goed dat ik in ieder geval eens rondkeek wat we eventueel zouden kunnen doen. Na wat onderzoek besloten we dat we eerst in Oeganda moesten kijken, de plek waar de LRA oorspronkelijk vandaan komt.

In november 2019 kwam ik zo voor het eerst aan in Gulu. Een stad in het noorden van Oeganda. Ik kende Gulu uit nieuwsberichten en rapporten van bijvoorbeeld Amnesty International of Human Rights Watch. Het is een plek met een hele duistere geschiedenis die begon toen in 1986 president Museveni na een lange oorlog de macht greep. De noorderlingen waren niet gediend van Museveni  en hadden daar ook wel reden toe, want het gebied werd achtergesteld en de bevolking gewantrouwd en daardoor slecht behandeld door de politie en het leger. Al snel (1987) werd de LRA opgericht. In eerste instantie was dat een beweging die opkwam voor de lokale belangen, maar na verloop van tijd werd het vooral een terreurbeweging die meer slachtoffers maakte onder de mensen die het claimde te beschermen dan onder de ‘vijand’, het regeringsleger.

In Gulu sprak ik met talloze mensen die me de meest verschrikkelijke verhalen vertelden. Ik zal ze hier niet herhalen (wie geïnteresseerd kan wel het een en ander vinden op websites van organisaties als Amnesty of Pax Christi), maar de wreedheden waar men mij over vertelde, gingen mijn voorstellingsvermogen te boven. Ik sprak ook met een vijftal jonge mannen die hadden gediend in Het Leger van de Heer. Een was persoonlijk escorte van de leider, Joseph Kony, geweest. Een ander had gevochten in het Congolese Garamba National Park en in de Centraal Afrikaanse Republiek waar ze werden bestookt door het Oegandese leger en een eenheid Amerikanen. Die mannen, vaak waren ze al op acht- of tienjarige leeftijd onder dwang ingelijfd, hadden veel meegemaakt.

Sinds 2010 is de LRA echter de grenzen over getrokken en is nu vooral aanwezig in Congo, Soedan (Darfur) en in de Centraal Afrikaanse Republiek. De verhoudingen tussen de noordelijke bevolking en de regering zijn wat verbeterd en Gulu, de hoofdstad van het gebied, is zich behoorlijk goed aan het ontwikkelen. Maar dat neemt niet weg dat de gebieden er omheen nog steeds erg arm zijn.

Father (vader/pastoor) Simon was een van de mensen die me vertelde over het gebied en de geschiedenis, maar ook hoe zwaar mensen het nog steeds hadden in Patongo, het district waar hij werkt. De armoede is enorm en de sociale problemen niet minder. Voor een deel is dat nog steeds het gevolg van de oorlog en de aanwezigheid van de LRA. Iedere keer wanneer rebellen zich overgeven en zonder veel nazorg terug worden geplaatst in de samenleving, moet de lokale gemeenschappen omgaan met getraumatiseerde, soms nog steeds gewelddadige ex-rebellen.

Ik ben sindsdien in contact gebleven met Father Simon. Het begon met de uitwisseling van Kerstgroeten en nu en dan een mailtje over van alles en nog wat, maar vanaf maart toont hij veel belangstelling voor de impact van de Corona op ons leven en ik was natuurlijk wel benieuwd hoe het ging in Oeganda. Hieronder vertelt Father Simon daarover.

Hâns Romkema

Father Simons brief (door mij, met behulp van google-translate, vertaald uit het Engels):
Uw kleine bijdrage telt voor de meest kwetsbare mensen van Patongo, Noord-Oeganda tijdens deze zeer zware tijd van de wereldpandemie door het Cononavirus (Covid-19-) – Hâns Romkema.

Ik ben Reverend Father Simon Ongwech, een diocesane priester van het aartsbisdom Gulu in Noord-Oeganda, en ik werk momenteel in de St. Joseph’s Catholic Parish Patongo. Ik werd tot priester gewijd op de 19de augustus, 2017. Patongo Catholic Parish is een rooms-katholieke geloofsgemeenschap. We richten ons op de verkondiging en opbouw van het Koninkrijk van God in gebieden waar weinig christenen zijn. De parochie werd gesticht door de Rooms-Katholieke Kerk, door de Comboni Missionarissen, een eeuw geleden vanwege de dringende behoefte van de mensen die ver weg woonden van de Parochie van Gulu Cathedral en het St. Mary’s Hospital Lacor dat geen afdeling in het gebied had.

We zijn toegewijd om de christenen te inspireren in de gebieden, parochies of instellingen waarin we werken om zendelingen voor onszelf te zijn en om educatieve en gezondheidsprogramma’s te promoten om ziekten en armoede te bestrijden door die zonder discriminatie aan te pakken. Het is ook bedoeld om de mensen in en rond de parochie te helpen de liefde, nabijheid en verlossing van Christus Jezus in hun dagelijks leven te ervaren, vooral degenen in moeilijke situaties en het leven van degenen die arm en gemarginaliseerd zijn (vooral trauma’s), vooral wezen en mensen met elke vorm van handicap waarvan degenen die niet kunnen horen, zijn inbegrepen.

Over het algemeen is de katholieke parochie van St.Joseph een van de parochies in het aartsbisdom Gulu die door de opstand van het Verzetsleger van de Heer (LRA) in Noord-Oeganda gedurende meer dan 20 jaar echt is vernietigd.

Na mijn priesterwijding werd ik in de bovengenoemde parochie geplaatst. Voorheen was Patongo een kamp voor ontheemden (ontheemden zijn vluchtelingen in eigen land) waar mensen meer dan 20 jaar op een overbevolkte plek woonden. Nu zijn de mensen terug naar hun dorpen gegaan. St. Joseph Catholic Parish Patongo heeft een bevolking van meer dan 200.000 mensen met meer dan 82 out stations (onderafdelingen). De verste is 48 kilometer verwijderd van het Parochiecentrum en met zeer slechte wegen. Het is een enorme uitdagingen om deze veelheid van mensen te bereiken. 98% van de totale bevolking is boer. Helaas regende het vorig jaar zo hevig dat bijna het hele gebied was overstroomd. Daarom werden alle gewassen vernietigd, mensen hadden bijna niets meer. Velen van hen verhuisden naar verschillende plekken om te gaan werken en het weinige dat ze kregen, werd ondergebracht in winkeltjes (HR: dat zijn vast mini-winkels waar bijvoorbeeld geroosterde mais of wat papieren zakdoekjes worden verkocht) die veel bewegingen met zich meebrachten.

Nu is onze ellende drievoudig in vergelijking met die van vóór de pandemie van het Corona-virus. Dit is niets anders dan een totale LOCK-DOWN waar we doorheen gaan. President Yoweri Kaguta Museveni introduceerde de LOCK DOWN in maart van dit jaar voor een periode van 21 dagen als maatregel om de verspreiding van het virus onder Oegandezen te beheersen. Vanaf dat moment bleven de gevallen van de ziekte stijgen en de teller staat nu op 122 [Hans Romkema: op 28 mei staat de teller officieel op 281]. De LOCK DOWN werd opnieuw verlengd met 14 dagen, die zal eindigen op 19 mei 2020 [Hans Romkema: de lockdown is sindsdien steeds verlengd en ook nu nog van kracht]. Maar ik zie geen mogelijkheid om de LOCK DOWN op te heffen, omdat het aantal gevallen bijna elke dag nog stijgt. Om het nog erger te maken, de LOCK DOWN verraste mensen en de meerderheid had geen spaargeld om deze pandemie het hoofd te bieden. Tot dusver stierven [HR: in Patongo] drie mensen van de honger en velen doen het slecht in termen van basisbehoeften van het leven, zoals voedsel, maskers, ontsmettingsmiddelen, enz.
Al meer dan een maand ontvangen we niet minder dan 10 mensen per dag op zoek naar voedsel. Maar we zijn nu totaal overbelast. Dus elke kleine bijdrage die u levert aan de meest kwetsbaren van deze broeders en zusters van Patongo telt. Elke bijdrage die u stuurt, wordt gebruikt om de wezen, weduwen, weduwnaars en ouderen van Patongo te ondersteunen.
OPMERKING: Het is op dit punt dat we zo dankbaar zijn voor de bijdrage (250 €) die is geleverd door de protestantse Kerk in Wirdum, Fryslân, waar de vrouw van onze vriend Hâns een voorganger is. Alstublieft! Accepteer onze nederige waardering. Moge de goede Heer overvloedig belonen!

Fr. Simon Ongwech
St. Joseph’s Catholic Parish Patongo
P.O. Box 432
Gulu-Uganda