Meditatie in de themadienst over ‘Het reclameleven’ van zondag 17 november jl.

Tja, de reclameboodschap van de kerk?!
 altijd gratis boodschappen;
 alle filialen op zondag open;
 de Boodschap is altijd op voorraad;
 en Goede Verhalen genoeg in het assortiment, zou je denken…

Ideaal toch? Waarom is het dan zoveel drukker bij bijvoorbeeld de JUMBO?
Het reclameleven noemden we deze dienst. Qua marketing ook helemaal niet slecht, toch?

Winkels – van steen of online – léven van reclame.
En wij leven in een wereld vol reclameslogans, en het is vaak net alsof je zielsgelukkig wordt van de producten die je eindeloos aangeprezen c.q. aangesmeerd worden… Alsof de zin van je leven ervan afhangt! Alsof de kwaliteit van je leven met sprongen vooruitgaat als je ze koopt!

In bijbels geloven gaat het niet om zulk opgepoetst reclameleven, het gaat bij geloven niet om hebben, hebben, hebben… maar veel meer om ZIJN, om het leven op zichzelf als mensen in deze wereld, om dankbaarheid daarvoor, voor het leven dat we ontvangen – en ook nog ‘om niet’ – gratis – en dát is precies wat het woord ‘genade’ betekent. En dat je van genade pas rijk wordt. En het gaat in Bijbels geloven ook om de vraag hóe te leven, zodat je zelf tot je bestemming kunt komen. En niet alleen jij, maar een ander, élk ander mens, ook en evengoed.

In de kerk mogen we samenkomen in Christus’ naam, we mogen daar komen met al ons verlangen en rust zoeken in een zo ingewikkelde wereld. In een leven vol schoonheid en troost én van veel onvervuld verlangen, kwetsbaarheid, onzekerheid. In de kerk mogen we ZIJN met al onze verlanglijstjes, want verlangen hoort bij leven, bij mens zijn. Ook al weten we best dat het leven ze vaak niet invult zoals we zouden wensen en zo vaak anders als we hadden verwacht. Ook al weten we ook dat God geen Sinterklaas is.

De Eeuwige wordt in het bijbelboek Exodus zo genoemd: Ik ben die Ik ben, Ik ben die er zijn zal…. Maar… wat is dát nou voor reclame? Houdt die het wel langs de meetlat van de effectieve reclame? Ik ben die er zijn zal…. Wat koop je daar in ’s hemelsnaam voor? Wat héb je dan helemaal?
Misschien gaat het in de Bijbel veel meer ergens anders om. Als God de Aanwezige genoemd wordt, Ik ben die Ik ben, dan betekent dat: Ik zal er wezen…. God zal een reisgenoot dichtbij ons zijn, een metgezel…, ook al merken we dat lang niet altijd. En het betekent ook dat ík er mag wezen als mensenkind van God. En dan nog iets… Bij de boodschap van de bijbel hoort ook altijd: Als ik er mag wezen, dan mag jij er ook wezen! En jij en jij en jij … Dan word ik, net als Mozes, geroepen om herder te zijn, behoedzaam met mensen om te gaan. En geroepen om niet alleen voor mezelf te leven, maar mét een ander te willen wezen op deze aarde. Niet alleen met de mensen die mij wel heel goed liggen, maar ook en juist met wie mij vreemd zijn, die ik soms zo anders vind. Met mensen ook, die in de hoek zitten waar de klappen vallen.
Het zijn mensen, net als jij en ik. Dat merk je als je mensen toelaat en ze niet op afstand houdt, omdat je ze vreemd of zo anders vindt.
De Eeuwige vraagt niet: “Mens, wat héb je allemaal?”, maar: Mens, wie bén je? En: wil jij hoeder zijn van mensen?

Mozes mag de Hebreeërs uit de slavernij van Egypte leiden. Zijn eerste reactie is: wegwezen! Mij niet gezien. Hij sputtert flink tegen. Je hoort hem denken: “God, zeg nou zelf, ik ben toch geen reclame voor U God, voor Uw zaak? Zo flitsend en goed gebekt ben ik niet en bovendien veel te verlegen”. Hoe herkenbaar is dat niet voor ons… En dan hoort hij: Mozes, ga jij nou maar echt leven en mensen hoeden, Ik ben met je. Daar gaat het om. Onderweg zal ik me ook aan jou laten kennen als warmte en vuur. Je hoeft zelf niet te vlammen, Mozes, Ík ben de vlam…

Ideale reclame zou je denken. Zouden we daar als kerkgemeenschap niet wat meer reclame voor moeten maken? Niet zo verlegen, maar met vertrouwen?

Met vriendelijke groet,
Uw/jouw dominee, Wiebrig de Boer-Romkema