Onze jongste dochter woont met haar man en vier kinderen al weer heel wat jaren in Londen. Frieda en ik zijn daar inmiddels al ongeveer 45 keer een kleine week op bezoek geweest. En als we daar zijn, gaan we op zondag meestal met de hele of halve familie naar hun anglicaanse kerk. Maar af en toe vervul ik mijn “zondagse plicht” in een prachtige kerk in het centrum van Londen. Deze kerk draagt de mooie naam Sint Martin-in-the-Fields oftewel Sint Martinus- in de Velden.

Nu wil het toeval dat deze Londense kerk nogal wat overeenkomsten vertoont met onze mooie Wirdummer kerk. Beide kerken zijn vernoemd naar Sint Martinus, de bisschop van Tours. Ook zijn ze allebei gesticht rond 1220. Toen leken ze natuurlijk nog in het geheel niet op de huidige kerken: ze werden in die tijd gebouwd van hout en stro en waren vanzelfsprekend omgeven door velden oftewel fields. In plaats van velden wordt onze Sint Martinus al sinds eeuwen omgeven door een mooie “rondweg” van 150 meter, qua vorm enigszins te vergelijken met de kilometerslange Leeuwarder rondweg.
Beide kerken hebben ongeveer evenveel zitplaatsen, bovenin hebben beide een tongewelf en worden ze bekroond door een toren met spits, al is die in Londen speelser en sierlijker. Zij en wij hebben ook prachtige herenbanken met versieringen. De herenbank waar Frieda en ik ’s zondags in Wirdum zitten, heeft twee zuilen met bovenin Korintische versieringen. De herenbanken in Londen hebben nota bene dezelfde versieringen. Ook is er in de Londense variant een speciale bank voor de koninklijke familie die een paar honderd meter verder in Buckingham Palace woont. Daarnaast heeft de Londense Sint Martinus nog iets wat we in Wirdum ook niet hebben, namelijk een crypte of ondergrondse ruimte met daarin een café, winkel en galerie. En ik heb op vrijdagmiddag al heel wat keren een lunchconcert bijgewoond, verzorgd door studenten van het nabijgelegen conservatorium.

De naam van beide kerken begint met “Sint”, terwijl die in Londen anglicaans is en die van ons protestants. Dat herinnert mij eraan dat er in de zestiende eeuw een scheuring is ontstaan binnen de enige kerk die er tot die tijd bestond, namelijk de katholieke. En met de wijsheid van nu kan ik zeggen: die scheuring is ontstaan door misverstanden. Hierdoor is de ene grote moederkerk uiteengevallen in ik-weet-niet-hoeveel kleinere kerken. Elke kerk weer met haar eigen afscheiding!
De Londense Sint Martinus is een anglicaanse kerk High, terwijl de buurtkerk van onze dochter een anglicaanse kerk Low is. De termen High en Low slaan op de manier

waarop rooms-katholieke dan wel protestantse vormen zijn opgenomen in de diensten. De kerk acht zichzelf “Higher” als ze meer roomse uitstraling heeft. De Low Church vindt waarschijnlijk dat ze door haar protestantse elementen wat aan lager wal is geraakt!?
Of de kerk nu hoog of laag springt, in mijn ogen zijn beide

kerken vooral protestants. Al komt er af en toe wel iets typisch rooms om de hoek kijken. Zo heb ik geregeld tijdens de diensten geknield. Ik heb vroeger nog geleerd dat wij niet hoorden te knielen. Maar nu heb ik daar geen problemen mee en denk: doe dat waarbij je je goed voelt.

Rudi Wijbrandi

Zie ook: https://www.stmartin-in-the-fields.org/life-st-martins/