In de laatste dienst van maart preekte onze voorganger over de Verloren Zoon. Een verhaal uit de Bijbel dat we allemaal wel kennen en bij ieder van ons misschien wel eens de vraag heeft doen rijzen: “Met wie van de twee zonen identificeer ik me het meest?” Op een verjaardagfeestje een week later kwamen dit verhaal en diezelfde vraag ook ter sprake. Oud-gemeentelid Teake Posthuma vertelde bij die gelegenheid dat hierover een gedicht is geschreven dat door hem in het Fries is vertaald. Beide gedichten – de Nederlandse versie en de Friese vertaling – zijn hieronder afgedrukt.

Een man had twee zonen             In man hie twa soannen
(naar Lucas 15, 11-32)                (nei Lukus 15, 11-32)

Hij heeft het vaderhuis nog          Hy kaam by heit nea bûten
nooit verlaten, deed alles wat       ’t stek, die alles wat in oar
er van hem werd verwacht,          fan him ferwachte,
genoot niet van het leven of         genoat net fan it libben, ’t gyng
met mate, heeft blind gehoor-      him gau te gek, hat blyn gehoar-
zaamd, enkel plicht betracht.        sum west, inkeld plicht betrachte.
Die ander kon het nergens           Dy oare koe it nearne
rooien want hem riep steeds        roaie want him rôp altyd
een volgend avontuur.                 wer it aventoer.
Hij at met zwijnen, sliep bij          Hy iet mei bargen, lei by
lichtekooien.                               lichtekoaien.
Hartstocht dreef hem, heimwee,  Hertstocht dreau him, langstme,
heilig vuur.                                 hillich fjoer.

Mij werden beiden op den duur    My waarden beide op ‘en doer
vertrouwd alsof ze twee van        fertroud as yn mysels twa
mijn gezichten tonen.                 libbenseigen boarnen.
Ik heb om hen geleden en          Wat ha ik om har lijd en
gerouwd, maar leer ze nu           roud, mar lear se no
omarmen als mijn zonen.            t’ omearmjen as myn soannen.

Hein Stufkens (oersetting: Teake Posthuma)

Arie