In de maand april had de redactie van ons kerkblad een artikel geschreven met de titel: Democratie en verantwoordelijkheid. U kunt meelezen: 

“Een zeer bekende en indringende foto van de Jodenvervolging in Nederland werd gemaakt op 20 juni 1943. Op die dag meldden zich vele honderden Joden op het Olympiaplein in Amsterdam. Ze hadden zo veel mogelijk bezittingen meegenomen en zo veel mogelijk kleren aangetrokken op die warme zomerdag. Bezorgde gezichten, een ongewisse en onheilspellende toekomst tegemoet. In zijn  ’Kroniek der Jodenvervolging 1940-1945’  beschrijft Abel Herzberg hoe op deze zonnige dag op het nabijgelegen sportveld ondertussen gewoon werd doorgespeeld: “Het weer was mooi die dag, en op het sportveld werd mitsdien de gebruikelijke sport bedreven. De wachtende Joden konden daar met oog en oor getuige van zijn. Het waren geen NSB’ers die daar speelden. Het was de meerderheid van het Nederlandse volk.”

Zo begint de jaarthematekst 2019 van het Nationaal Comité 4 en 5 mei van dit jaar. Geschreven door Khadija Arib, Marokkaans-Nederlands politica en voorzitter van de Tweede Kamer. Zelf heeft ze de oorlog niet meegemaakt – al weet ze hoe het is om op te groeien in een dictatuur. Op school leerde ze slechts in algemene termen over de Tweede Wereldoorlog. Over de Jodenvervolging en de mensonterende omstandigheden in de concentratie¬kampen werd niet gesproken. Pas in Nederland kreeg ze een beeld van alle verschrikkingen. De persoonlijke verhalen van de overlevenden en foto’s als hierboven maakten diepe indruk. Die foto’s en verhalen lieten zien hoe wreed de mens kan zijn en wat onverschilligheid met mensen kan doen.

Mevrouw Arib verwijst onder andere naar het belang van het algemeen kiesrecht voor de vrijheid. En naar de waarden die erachter schuilgaan: een gelijke behandeling ongeacht geslacht, afkomst of religie, vrijheid van meningsuiting, onafhankelijke rechtspraak en respect voor minderheden. Ze waarschuwt voor het gevaar dat schuilt in zwijgen en wegkijken: “Het tegenovergestelde van liefde is niet haat, maar onverschilligheid. Dat leert ons volgens mevrouw Arib, de bittere les van het verleden. Het geeft ons ook een opdracht voor de toekomst. Namelijk dat een democratie niet alleen geeft maar ook vraagt, namelijk om mee te doen. Haar wens voor onze democratie en onze vrije, open samenleving: dat we er heel bewust onderdeel van zijn. Dat we niet wegkijken, niet onverschillig zijn, nooit meer wennen aan een beeld van een groep mensen met de angst op hun gezicht, wachtend op deportatie.

Een indrukwekkende boodschap van een indrukwekkende vrouw.

Arie