Kerkasiel, voor het eerst heeft onze gemeente daar nu mee te maken gehad. Enige weken geleden stond een groepje gemeenteleden in de startblokken om een bijdrage te leveren aan de al maanden durende 24 uurdienst in het Haagse kerkhuis Bethel. Eén dag voor het vertrek kwam het bericht, dat de politiek tot een nieuw kinderpardon had besloten. Prachtig voor het Armeens gezin dat zich onder de bescherming van het kerkasiel had geplaatst en voor allen die zich daarvoor hebben ingezet. Jammer dat onze gemeenteleden die zich hadden verheugd om een steentje bij te dragen, niet één dag eerder waren ingeroosterd. Los daarvan hebben ook hun voorbereiding bijgedragen aan het beeld van onverzettelijke standvastigheid die de gezamenlijke kerkelijke inzet naar buiten toe heeft opgeroepen.

Prachtig, dat “de kerk” op deze manier in het nieuws is gekomen. Hoewel de kerken in ons land inmiddels naar de rand van de samenleving zijn verschoven blijkt toch, dat de zij wel degelijk een rol van betekenis kunnen spelen. Niet dat zij die rol bewust hebben gezocht. Het Armeense gezin Tamrazyan meldde zichzelf bij de kerk in De Haag in de hoop, daar een toevluchtsoord te kunnen vinden. Ze klopten letterlijk op de kerkdeur, die niet dicht bleef maar wijd open werd gedaan – in de kerkelijke traditie van openheid en gastvrijheid, juist bedoeld voor kwetsbare mensen.

Het is een groot goed, dat kerkasiel in ons land bestaat. Het staat in artikel 12 onder b in de AWBI (Algemene Wet Binnentreden). Door een godsdienstoefening te houden in de kerk konden vluchtelingen opgevangen worden zonder het risico te lopen dat ze aangehouden worden. Kerkgebouwen mogen wel worden binnengevallen, maar niet tijdens de gebedsdienst. Vandaar de doorlopende gebedsdiensten in de Haagse kerkhuis.
Kerkasiel schijnt gebaseerd te zijn op een tekst uit het Bijbelboek Exodus (21:13): “12Wie een ander zodanig slaat dat deze sterft, moet ter dood gebracht worden. 13 Maar in het geval hij het niet met opzet deed en God zijn hand bestuurde, kan hij vluchten naar een plaats die ik jullie zal aanwijzen.”
De Raad van Kerken zei in haar “Overwegingen rond kerkasiel” (1993) onder meer dit: “Als signaalfunctie heeft kerkasiel een symbolische waarde. Wanneer geloofsgemeenschappen asiel verlenen, bedreigen ze het rechtssysteem niet, maar ze dagen dit systeem uit, gaan een dialoog ermee aan en bepleiten innovatie ervan. Kerkasiel gebeurt dan ook altijd openlijk: het wil een beoogde uitzetting publiekelijk aan de orde en ter discussie stellen.”
Arie