In Op ‘e Hichte, het kerkblad van Wirdum en omstreken, verscheen een redactioneel artikel dat inging op de Nashville verklaring. U kunt hieronder meelezen:

Nashvillle is niet alleen de hoofdstad van de Amerikaanse staat Tennessee, maar staat ook bekend als de hoofdstad van de countrymuziek. Namen als Jimmie Rodgers en Dolly Parton zijn daar mee verbonden. Sinds kort heeft de naam Nashville voor mij echter een vervelende bijsmaak. Toen trad een groep orthodoxe predikanten in ons land naar buiten met de Nederlandse versie van de zogenoemde Nashville-verklaring. De ondertekenaars daarvan wijzen in een veertiental artikelen homoseksuele relaties en transgenders af. Nu is dit laatste niets nieuws – deze kerken staan bepaald niet bekend om hun tolerantie als het gaat om andere relaties dan het huwelijk tussen man en vrouw.

De reacties waren niet mals: “Nashville-verklaring is dwaas”, “Wat hebben wij aan loopgravenoorlog uit VS”, “Onderzoek OM naar pamflet op discriminatie”, om maar eens een paar te noemen. Ook de reactie van de Protestantse Kerk van Nederland loog er niet om. De scriba van de generale synode betreurt de naar Nederland overgewaaide Nashville-verklaring. Hij betitelt deze verklaring als theologisch eenzijdig en gesloten en pastoraal onverantwoord. Ze is daarom niet dienstbaar aan het gesprek in gemeenten over gender, seksualiteit en zegen.
Het is triest, dat de LHBT-gemeenschap (lesbisch, homoseksueel, biseksueel en transgender) op deze manier opnieuw in de schijnwerpers wordt gesleurd, ik heb er geen goed woord voor over. De verklaring zal opnieuw tal van mensen kwetsen en verwonden.

Niet uitgesloten is, dat de Nashvilleverklaring aan bepaalde groepen en typen een handvat zal bieden om hun onverdraagzaamheid jegens homo’s te uiten: “de kerken vinden het immers ook…” – de nuance bij zulke groepen is immers vaak ver te zoeken. Bovendien heeft de beeldvorming van de kerken in het algemeen door zulke publicaties te lijden. Dat raakt mij en ik neem het de ondertekenaars kwalijk dat ze hún probleem op deze manier buiten hun eigen erf hebben gedumpt.
Homoseksualiteit mag een dringend probleem voor sommigen zijn, maar waarom moeten anderen hiermee worden lastiggevallen? Onze gemeente heeft deze discussie jaren geleden al gevoerd en afgesloten. Op 1 september 2008 heeft onze kerkenraad na een zorgvuldige voorbereiding besloten, dat ook andere levensverbintenissen van twee personen (anders dan een huwelijk van man en vrouw) als een verbond van liefde en trouw voor Gods aangezicht kunnen worden gezegend. Onze plaatselijke regeling is daarvoor aangepast. Het was in diezelfde geest dat ds. Wiebrig de Boer-Romkema in de themadienst van 13 januari een hartverwarmend tegengeluid liet horen.                                                                             Arie

Het tegengeluid van ds. Wiebrig de Boer Romkema kunt u hieronder lezen:

De grote waarde van stilte en toch soms het spreken niet kunnen laten…
Zoveel lawaai kwam vrij door de uit Amerika overgewaaide, in het Nederlands vertaalde Nashvilleverklaring, ondertekend door veel orthodoxe predikanten en een bekende politicus. Deze verklaring deed veel stof opwaaien, dat nog amper is neergedwarreld. Het werd door iemand vergeleken met het ontsteken van een vuurwerkbom. In onze kerkdienst van 13 januari jl. was het thema ‘De stilte spreekt’. Ik zou in die dienst niet preken, maar voelde me toch vanuit mijn ambt geroepen om de stilte te verbreken en niet te zwijgen. Ik voel me ook geroepen om wat ik die zondag zei, hier ook via dit kerkblad met u te delen.

Ds Wiebrig de Boer Romkema reageert.

Het onzachtzinnig droppen van deze Nashvilleverklaring heeft zoveel mensen geraakt, gekwetst. Voor de inhoud waren er steunverklaringen maar er was vooral heel veel kritiek. En ook zagen we als protest regenboogvlaggen op allerlei gebouwen en kerken en vieringen van de veelkleurige liefde, o.a. bij het homomonument in Amsterdam. De Dokkumer vlaggencentrale kon de regenboogvlaggen ampel zo snel produceren.
De polen werden hier opgezocht. Wat er niet van kwam, was het gesprek tussen die beide polen, zoals dat zo vaak in onze samenleving van vandaag ontbreekt. Met alle gevolgen van dien.

Een gesprek, het ligt zo voor de hand, het komt er zo vaak niet van in onze roeptoeterende samenleving. Maar mensen denken en voelen verschillend, geloven verschillend, ook zeker op dit punt. Als we nu eens naar elkaar bleven luisteren, zonder elkaar meteen te veroordelen en te verketteren. Als we nu eens in gesprek zouden blijven met elkaar, ook waar je het (gelovig) hardgrondig oneens bent en je gekwetst kunnen voelen door het standpunt van de ander. Terwijl we wél ons geroepen weten om elkaar als mensen te blijven respecteren. Want zonder respect voor elkaar als mens van God is het lastig praten. En als we nu vooral eens niet op de stoel van God zelf zouden gaan zitten, en het oordeel uitspreken over anderen met een dogmatische hand op de bijbel van het eigen vermeende gelijk. Want dat pakt al te vaak zo onbarmhartig en pastoraal zo onverantwoord uit.

Hoeveel is daar niet onder geleden en nóg door mensen die buiten de boot van het normaal gedachtepatroon van man en vrouw vielen en vallen, die bijvoorbeeld homoseksueel of lesbisch zijn.
De kinderen stonden laatst stil bij Paarse Vrijdag op school. Ze leerden dat er mannen zijn die op mannen vallen, vrouwen die op vrouwen vallen, of mensen die op mannen en vrouwen vallen. O ja, en natuurlijk ook nog dat er mannen op vrouwen vallen en andersom. Ze leerden ook dat er jongens zijn of meisjes die erachter komen dat ze in het verkeerde lichaam geboren zijn.
Nu kende ik al wel Roze Zaterdag en Roze Zondag, maar Paarse Vrijdag was nieuw voor mij. Burgerschapsvorming voor de kinderen. Want we leven in een veelkleurige samenleving.
Zou het niet heerlijk zijn als je als seksuele minderheid niet meer als minderheid werd gezien en nooit meer ‘uit de kast’ hoefde te komen? Een heteroseksuele man of vrouw hoeft nooit uit de kast te komen… dat mag allemaal vanzelf bestaan. Heb je daar wel eens bij stil gestaan?
En daarbij: in de kast moeten zitten is meestal zo’n pretje niet om het zacht uit te drukken en uit de kast komen is ook nog vaak beladen met angst voor afkeuring van familie, vrienden, je werkgever, de kerk etc. Stel dat God je dan ook nog zou afkeuren…

Wijlen pater Jan van Kilsdonk was jarenlang studentenpastor in Amsterdam. Hij noemde homoseksualiteit geen afwijking maar een vondst van de Schepper. Gods schepping doet zich zo veelkleurig aan ons voor, ook in de liefde. Als we nu eens niet meer over afwijkingen spraken, maar konden omarmen de liefde die geleefd en gevierd wil worden. Welkom leren zeggen, onvoorwaardelijk tegen homo, hetero, transgender enzovoort.

Welkom jij uniek mens, gezegend ben je door God die ook tegen jou zegt ‘jij bent mijn geliefde kind’. Ga je weg maar, door water en woestijn, ga, je mag er zijn, word mens, zoals jij bent, ga je eigen weg, niet die van een ander, en zoek je bestemming, het is goed. Kom bij je eigen wezen als mensenkind van God. Sta daarbij stil, om altijd weer kracht en moed te vinden. En zoek onderweg steeds naar wat liefde betekent, zoek vrede, doe recht. Precies de opdracht die Jezus omarmde bij zijn doop in de Jordaan.
Tot slot nog een couplet uit een mooi lied van Sytze de Vries:

Ongestraft mag liefde bloeien, vrijuit zoeken naar de zon.
Liefdes loop verdraagt geen boeien: laat haar stromen als een bron!
Laat de liefde maar gebeuren als een wonder van het licht,
als een regenboog vol kleuren door de hemel zelf gesticht.

Met vriendelijke groet,
Uw/jouw dominee, Wiebrig de Boer-Romkema

Bekijk ook het zon-dagboek van 07 september 2008:  https://kerkinwirdum.files.wordpress.com/2017/02/2008-september-7.pdf